ဟီလာရီဒပ္ဖ္နဲ႔ ကတၱီပါပလီပလာရယ္စရာလမ္းခဲြ

တိတ္စမ္းဟီလာရီဒပ္ဖ္ မင္းႏႈတ္ခမ္းကိုတိတ္လိုက္စမ္း

ငါႀကိဳက္တာအဲလိုမခို႔တ႐ို႕ပုံစံေတြပဲ ဘာလဲကြာ

ငါ့ႏွလုံးသားကိုမ်ားမေလးမစားနဲ႔

သီခ်င္းေလးဆိုျပလိုက္ သ႐ုပ္ေလးေဆာင္ျပလိုက္နဲ႔

ေခါင္းကိုပိတ္ထုလိုက္လို႔ လွတပတေလးထပ္ပုသြားဦးမယ္

အဲဒီလင္ေဆးဆိုတဲ့ေကာင္မက မူးယစ္ေဆး၀ါးမ

အိမ္ေထာင္ေရးအ႐ႈပ္မ႐ွင္းမ ဥပေဒစက္ကြင္းမ

သူနဲ႔မေပါင္းရဘူးဟီလာရီဒပ္ဖ္ ငါနဲ႔ပဲေပါင္း

ေအး ခက္တယ္ မင္းကအၾကားကိုငါ့ပါးစပ္မွာ ဘယ္ေတာ့မွမထားဘူး

ငါပစ္တာမလိုခ်င္ရင္ေတာ့ ဆဲြလိုက္ဟီလာရီဒပ္ဖ္ ေတြေ၀မေနနဲ႔

မင္းစိတ္ဓာတ္ကို အခ်ိန္ဇယားေလးဆဲြလိုက္

မင္းပဲလင္းေႁမြသီးအၿပံဳးစင္မွာ ငါ့အိပ္မက္ေတြတစ္ေတာင့္ခ်င္းဆဲြလိုက္

ဟင္း ငါေျပာလိုက္ရင္ မင္းကကမယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ

ဟီလာရီဒပ္ဖ္ ငါမင္းကို တစ္ခါႏွစ္ခါက်နားမလည္ဘူး

ပြတ္တြတ္ပြတ္တြတ္ေျပာဖို႔နဲ႔ တိုင္မင္ကိုက္ေအာ္ဟစ္ဖို႔

မင္းဘယ္ေလာက္မ်ား ကုသိုလ္ကံေကာင္းခဲ့ရတာလဲ

ငါေမးေနတယ္ေလ ဟီလာရီဒပ္ဖ္

ေတာ္ၿပီေတာ္ၿပီ ဘာမွမေျပာနဲ႔ေတာ့

ဘ၀မွာတစ္ခါမွမဆုံဖူးသူေတြအျဖစ္နဲ႔ပဲ ငါမင္းကိုေမ့ပစ္လိုက္ေတာ့မယ္

ငါ့အေၾကာင္းမင္းမသိဘူးမလား

ေအးမွတ္ထားလိုက္ ငါထိုင္ေနက်ဘုံဆိုင္လို

ငါ့နာမည္နဲ႔ ဒီကေန႔ေန႔စဲြနဲ႔ အတိအက်မွတ္ထားလိုက္

ငါႏွစ္ခါမေျပာတတ္ဘူးဟီလာရီဒပ္ဖ္

မွတ္ထားလိုက္။ ။

သစၥာမင္းအိမ္
၂၄၊၉၊၂၀၁၃

 

သူႏွင့္ သူ၏ေျခေထာက္မ်ား

အစိမ္းေရာင္ကတၱီပါဖိနပ္ေလး သဲႀကိဳးျပတ္သြားတဲ့ေန႔ကတည္းကစၿပီး သူနဲ႔သူ႔ေျခေထာက္ေတြဟာ ရန္သူစစ္စစ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္ ဒီေျခေထာက္ေတြနဲ႔ သူဘယ္ခရီးကိုမွ မေလွ်ာက္ခ်င္ေတာ့ဘူး အလကားအေရးမပါတဲ့ေျခေထာက္ေတြ တစ္ေန႔ေန႔ သူ႔ကို တိတ္တဆိတ္လုပ္ႀကံမယ့္ေျခေထာက္ေတြ သူ႔လႈပ္႐ွားမႈတိုင္းကို သဲလြန္စေပးမယ့္ေျခေထာက္ေတြ သူသတိထားေစာင့္ၾကည့္တယ္ သတိတရပစ္ထားတယ္ သြားစမ္း အၾကမ္းပတမ္းေျခေထာက္ေတြ သူမလုံၿခံဳဘူး သူအလိုမက်ဘူး သူစိတ္ဖိစီးတယ္ သူမနက္စာစားတာ ေျခေထာက္ေတြသန္မာဖို႔အတြက္မ်ား ျဖစ္သြားမလား သူေရေသာက္တာ သူစာဖတ္တာ သူအိပ္တာ ေျခေထာက္ေတြအတြက္ ျပကၡဒိန္အသစ္ခ်ိတ္ေပးသလိုမ်ား ျဖစ္ေနမလား ေျခေထာက္ေတြဟာ တစ္စထက္တစ္စ ႐ံြ႐ွာဖို႔ေကာင္းလာတယ္ သြားစမ္း အေပအေတေျခေထာက္ေတြ သူအမွတ္တရပစ္ထားလိုက္တယ္ အမွတ္တမဲ့ေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္တယ္ ေျခေထာက္ေတြကို ဒဏ္ခတ္ရမယ္ သူေမာဟိုက္တယ္ သူေကာက္က်စ္တယ္ သူမၿငိမ္းခ်မ္းဘူး ဘယ္နည္းလမ္းသုံးရမလဲ တစ္ကိုယ္တည္းစဥ္းစားတယ္ ေျမမ်ဳိခိုင္းလိုက္ရမလား သူေခါင္းယမ္းတယ္ သူ႔အကုသိုလ္ေတြကမလုံေလာက္ေသးဘူး ဓားနဲ႔ခဲြၿပီး ဆားနဲ႔ပက္ခိုင္းလိုက္ရမလား မျဖစ္ဘူး သူ႔သားကလည္း တဆိတ္လိမၼာလြန္းေနတယ္ သူေတြးတယ္ အဲဒါေၾကာင့္ ေျခေထာက္ေတြ႐ိွတယ္ ေျခသည္းေတြ႐ွည္ထြက္လာေတာ့ သူပိုေဒါသထြက္ရ အလကား ေအာက္တန္းစားေျခေထာက္ေတြ အဲဒီအစဲြနဲ႔အိပ္မက္မက္တဲ့အခါ အိပ္မက္ထဲမွာ ေျခေထာက္ေတြက သူ႔ကို ဖိနပ္လုပ္စီးေနတာေတြ႕ရ သူ ဖ်ပ္ကနဲလန္႔ႏိုးပစ္လိုက္တယ္ ေျခေထာက္ေတြ ေျခေထာက္ေတြကိုႏိွပ္ကြပ္ဖို႔နည္းလမ္း သူစဥ္းစားမိၿပီ သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္အကူအညီနဲ႔ အားရပါးရ သူ႔ေသာက သူ႔ဒုကၡ သူ႔မတည္ၿငိမ္ေတာ့တဲ့ဘ၀အတြက္ အၿငိဳးတႀကီးနဲ႔ စိတ္ပါလက္ပါ ကလိထိုးပစ္လိုက္တယ္ မရပ္မနား သူ ဘယ္ဘ၀အထိ တဟားဟား ေအာ္ရယ္ေနမိမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ ။ သစၥာမင္းအိမ္

ဒါေၾကာင့္ ေဒးကားစ္ကို ငါျငင္းတယ္

ၾကက္သီးေမြးညင္းထတာကစလို႔ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခိုးခ်မိတဲ့အထိ ၿမိဳ႕ဆိုင္းဘုတ္ဟာ ေမးခြန္းနိမိတ္ေတြနဲ႔ ငါ့ကို အလွဆုံးၿပံဳးျပေနတယ္ အၾကည့္ေတြကိုလဲႊပစ္ဖို႔ပါပဲ ဒါေပမယ့္ မ်က္လုံးေတြကိုပဲ ဇြတ္မွိတ္ခ်လိုက္ရတယ္ ငါေတြးတယ္ အေျဖမ႐ိွဘူး ငါမေတြးဘူး ဒါေၾကာင့္ မႏၱေလး႐ိွတယ္။ ။ သစၥာမင္းအိမ္ ၅၊၁၀၊၂၀၁၃

သက္တံ

သက္တံ

ေကာင္းကင္ေပၚမွာဆို စိတ္နဲ႔မွ်ားၾကည့္ေတာ့လည္းမမိဘူး ဘယ္ေတာဘယ္ေတာင္ ဘယ္ပင္လယ္အထိေကြးေနလို႔ ဒီရာသီကိုလာမဟပ္တာတဲ့လဲ တစ္ေရာင္ေရာင္နဲ႔ဆက္သြယ္ခ်င္တယ္ အဲလိုမိုးတိတ္စဆႏၵေလးပါပဲ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြခ်ဳိးခြင့္မရေပါ့အတူတူ မိႈေတြပြင့္တာကိုပဲ ကိုင္းေနေအာင္ၿပံဳးျပလိုက္ေတာ့မယ္ ညပါးမ၀တဲ့ည.............. လဟာ တစ္ရင္ထဲမွာကြက္ၿပီး အထြက္ေစာခဲ့တယ္။ ။ သစၥာမင္းအိမ္

တံခါးမ်ား

တံခါးမ်ား

တံခါးတစ္ခ်ပ္က ကိုယ့္ဆီေသာ့ဖြင့္ၿပီး၀င္လာတယ္ သူမကိုယ္သင္းနံ႔ေယာင္ေဆာင္လို႔ ေျခပစ္လက္ပစ္အိပ္ယာခင္းထက္ ေမွာက္လ်က္က်ေနတဲ့ ရင္ေငြ႕ေတြလိုလို ကိုယ္ေ၀့ခနဲတုနိခါသြားတဲ့ ညေနအလြတ္တစ္ခုလိုလို မ်က္ႏွာၾကက္ဆီ အလင္းသဲ့သဲ့တြယ္ယွက္ထားတဲ့တနလၤာ တံခါးတစ္ခ်ပ္ကိုေတာ့ ကိုယ္ကပဲဆဲြဖြင့္လိုက္တယ္ အစီအစဥ္ဘယ္ႏွစ္ခုေျမာက္ဟာ မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ကခုန္ျခင္းလဲ ဟိုမွာ တိတ္တဆိတ္ပန္းေလးေတြျဖတ္ေလွ်ာက္ေနၾကၿပီ ကိုယ္ငင္ယူမိတဲ့တစ္ဘ၀က တိုးလို႔တန္းလန္း စိမ္းလဲ့လဲ့႐ႈခင္းေတြ ေမးေထာက္ၾကည့္ေနတဲ့ျပတင္းမွာ မနက္ျဖန္၀တ္စုံနဲ႔မိန္းမငယ္တစ္ေယာက္ ႏႈတ္ခမ္းကိုက္လိုက္ပုံအဆင့္ဆင့္ကို အေႏွးျပကြက္ေတြနဲ႔တင္ဆက္ေနတယ္ ကိုယ့္ဖ်ပ္ဖ်ပ္လူးသက္ျပင္းဟာ ေခါင္းမေဖာ္ေတာ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္........ ကိုယ့္ကို အတိအက်ေသာ့ခတ္သြားခဲ့တယ္။ ။ သစၥာမင္းအိမ္

တစ္ခန္းမရပ္ျပဇာတ္

တစ္ခန္းမရပ္ျပဇာတ္

ကားလိပ္ဖြင့္- လက္ညိႇဳးေထာင္ ကိုယ္ေယာင္ျပလိုက္မယ္ ငါဟဲ့.....ဖြတ္က်ား ဆိုၿပီး ၀န္ႀကီးတစ္ပါးထြက္လာေစ မင္းေရး ျပည္ထဲေရး တယ္႐ႈပ္ပါလား ျပည္သူေတြခမ်ာမလည္း သနားစရာ အိမ္း.....မျဖစ္ေခ်ဘူး ငါ သြားအိပ္ဦးမွပါေလ လို႔ေျပာၿပီး အတြင္းထဲျပန္၀င္သြားေစ ဗ်ဳိ႕ ေရာင္းရင္း ဗ်ဳိ႕ ေပါင္ရင္း ဗ်ဳိ႕ မဲြရင္း ဗ်ဳိ႕ ငတ္ရင္း စုတ္ျပတ္သတ္ေနတဲ့အ၀တ္အစားနဲ႔ တကယ့္ျပည္သူႏွစ္ေယာက္ထြက္လာေစ က်ဳပ္တို႔ဘုရင္အေၾကာင္းၾကားၿပီးပလား ေရာင္းရင္းရ ၾကားေပါ့ဗ်ာ ႐ိွန္းဆာယာပိုေမာက္လို႔ ကိုယ္ေပ်ာက္သြားတဲ့အေၾကာင္းမလား အစစ္ပဗ်ာ အဲဒါ ေရာင္းရင္းဘယ္လိုထင္တုန္း ဟ က်ဳပ္တို႔ဘုရင္က ႏွယ္ႏွယ္ရရမွမဟုတ္တာ အသတ္မ်ဳိးစုံတတ္တယ္ အစီအမံေတြကလည္းေကာင္းမွေကာင္း က်ဳပ္တို႔ေ႐ႊေနျပည္ေတာ္ႀကီးၾကည့္ပါလား ဥာဏ္ကလည္းမ်ားပါဘိသနဲ႔ စားေကာင္း၀ါးေကာင္းေတြမွီ၀ဲၿပီး ႐ိွန္းဆာယာပိုေမာက္ ကိုယ္ေပ်ာက္သြားတာျဖစ္မေပါ့ က်ဳပ္ေတာ့ တယ္မေျပာတတ္လွပါဘူးေလ ေၾသာ္.....စားေကာင္း၀ါးေကာင္းေတြေၾကာင့္ကိုး က်ဳပ္က ဥာဏ္မမီေတာ့ လူျမင္မခံရဲလို႔ ကိုယ္ေပ်ာက္သြားတယ္ပဲထင္ေနတာ ေရာင္းရင္းရ ကဲ.....ကဲ လာဗ်ာေရာင္းရင္း မိသားစုပါးစပ္ေပါက္ေလးေတြထဲ ထမင္းတစ္လုတ္သြင္းႏိုင္ဖို႔ ေနမေထာက္ခင္ က်ဳပ္တို႔ လယ္ထြန္ဆင္းၾကဦးစို႔ရဲ႕ ေျပာၿပီး အတြင္းထဲျပန္၀င္သြားၾကေစ။ ။ (ကားလိပ္မခ်ေသးပါ။ ဆက္ပါဦးမည္) သစၥာမင္းအိမ္

 

ေဒါင္းလန္းႀကီးရဲ႕အလယ္

ေဒါင္းလန္းႀကီးရဲ႕အလယ္

ေ၀စုက် ဓားကိုယ္စီနဲ႔ ငါတို႔မိသားစုထမင္း၀ိုင္းဟာ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ အနာေဖးေတြ ေႏႊးထားတယ္ အေဖက ငွက္ႀကီးေတာင္တစ္ဖတ္ အေမက ယိမ္းႏြဲ႕ပါးတစ္ဖတ္ အကိုႀကီးက ခၽြန္းတစ္ဖက္ ညီမေလးက ေျမွာင္တစ္ဖတ္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ က်ဳိ႕ထိုးမေျပေတာ့ဘူး။ ။ သစၥာမင္းအိမ္ ၁၅၊ ၁၁၊ ၂၀၁၃